Onderwijssysteem, zorgsysteem, rechtspraak, media ………

Onderwijssysteem, zorgsysteem, rechtspraak, media ………

………. het kan zomaar allemaal met elkaar te maken hebben. En dat deed het ook in ‘de zaak’ rond het ziekteverzuim van ons kind.

Waar draaide het allemaal om?
Om menselijkheid.
Om ‘regels dienen de mens, niet andersom’.
Om kijken naar wat je voor situatie voor je hebt, vóórdat je beslissingen neemt, uitspraken doet en klakkeloos regels uitvoert.
Om kijken naar wie je voor je hebt en beseffen dat dat een mens van vlees en bloed is. Gelijkwaardig aan jou, wat voor beroep je ook uitoefent. Dat deze mens respect verdient en een fatsoenlijke benadering.
Om autoriteit – je eigen autoriteit, maar ook het valse idee van autoriteit over een ander, of je autoriteit weggeven.

Even concreet:
Onze zoon was vaak ziek. En als hij ziek was, was hij niet op school.
Met de mentor hielden we daarover contact en samen hielden we in de gaten of dat consequenties had voor de zaken op school. Maar het leverde geen echte problemen op.

En toen was daar een regel in een protocol.

Deze komt erop neer dat een x-aantal keer ziek zijn (en dus afwezig) ‘normaal’ is, maar kom je boven deze grens, dan is dat niet ‘normaal’. En of je dan wel even samen met je kind naar de jeugdarts (schoolarts) wilt gaan om aan te tonen dat je kind echt ziek is.
Dus: boven deze grens wordt de integriteit van ouders in twijfel getrokken (liegen ze dat hij ziek is?) en de bekwaamheid als ouder ook (kunnen ouders wel zien of hun kind echt ziek is?). Bovendien is vaker dan gemiddeld ziek zijn dus niet ‘normaal’, ofwel een teken dat er wel iets mis moet zijn binnen het gezin!

En nu komt het erop aan: hoe wordt deze regel gehanteerd?
In ons geval, werd er alléén naar deze regel gekeken. Toen wij vervolgens vroegen (naar aanleiding van de verplichting de jeugdarts te bezoeken): “Wat is dan jullie zorg?”, konden de betrokken personeelsleden van school ons daar geen antwoord op geven.

Geen zorg, maar wel verdacht.

We hebben geweigerd naar de jeugdarts te gaan.

Waarom? Hierom:
Als je onder deze omstandigheden (geen zorgsignalen, wel moeten bewijzen dat je kind echt ziek is), zegt: ok, ik ga wel, dan zeg je eigenlijk: “Ik vind het prima dat ik verdacht wordt van liegen, ik vind het prima dat ik als incompetente ouder wordt gezien.” Je integriteit en bekwaamheid worden zonder aanwijsbare reden in twijfel getrokken en jij vindt dat goed.
Het lijkt een klein dingetje (“Ach dan ga je toch gewoon even naar de jeugdarts, doe niet zo moeilijk”, zo wordt nog weleens gedacht!) maar dit is héél belangrijk! Je geeft de zeggenschap over je eigen leven, je autoriteit, je soevereiniteit en je eigenwaarde in één klap weg als je met dit soort dingen instemt!

Maar ….  School en leerplichtambtenaar bleven volhouden dat we naar de jeugdarts moesten, waarbij er ineens zorg werd uitgesproken waar we niet eerder van gehoord hadden (en wat ook geen echte zorg was) en waarbij er een opeenstapeling van nog veel meer onjuiste informatie, miscommunicatie, onduidelijkheid en fouten ontstond. Waarbij de leerplichtambtenaar ons en onze zoon overigens ook nog eens nooit in levende lijve gezien heeft. We hebben gemaild, getelefoneerd en gesprekken gehad, we hebben de regels en de wet er naast gelegd en we dachten al die tijd dat de onjuistheid van de zaak wel tot school en de leerplichtambtenaar zou doordringen.
Maar er werd nooit echt naar ons geluisterd.

En dan wat betreft menselijkheid:
We kwamen in een proces verbaal terecht, omdat na onze weigering elke afwezigheid als ongeoorloofd werd geregistreerd. En ongeoorloofd verzuim zou leiden tot een proces verbaal. Onze zoon werd weer ziek en dus kwam er een proces verbaal.
Ik heb nog nooit een situatie meegemaakt waarbij er zó met mensen omgegaan wordt.
De BOA (leerplichtambtenaar met speciale bevoegdheid) was de personificatie van het in de rechtspraak gebruikte “alles wat u zegt kan en zal tegen u gebruikt worden”. Wát een machtsvertoning, respectloosheid en vijandigheid (“Dat boeit me niet”, “Ouders kunnen niet vaststellen dat hun kind ziek is” – even een paar uitspraken van deze BOA). We kwamen daar met het idee dat wij daar (eindelijk) konden uitleggen hoe wij daar (onterecht) terechtgekomen waren. Maar dát was niet de bedoeling! Nee, de BOA had vragen bedacht, die kon ik (want er mocht maar 1 ouder mee!) beantwoorden en dat was het. Na 2 vragen ben ik gestopt met antwoorden: dit had niets te maken met het boven water krijgen van een helder, duidelijk, eerlijk beeld van hoe de zaken verlopen waren. De BOA deed ook absoluut geen moeite om mij gerust te stellen en bijvoorbeeld te zeggen dat mijn verhaal wel aan bod zou komen in de rest van de vragen. Dit bevestigde mijn idee dat een eerlijk, duidelijk verhaal boven water krijgen niet de intentie was voor dit proces verbaal. Wat dan wel? Tja, wie zal het zeggen, het leek er vooral op dat deze BOA al besloten had dat wij fout zaten en dat zij dat via haar vragen wel op papier zou krijgen ook.

Na het proces verbaal begreep ik echt waarom mensen schuld bekennen terwijl ze onschuldig zijn.
Je weet gewoon niet wat je overkomt. Je denkt dat je een gesprek in gaat waar je op een volwassen, respectvolle, open, eerlijke en gelijkwaardige manier met elkaar omgaat. Helaas. En dat is een deel van ons rechtssysteem.

Ondertussen werd onze zoon weer ziek.
Nu had hij door de jaren heen al veel vaker perioden gehad dat hij regelmatig ziek was. We hadden dan ook al verschillende pogingen achter de rug om erachter te komen waardoor dat kwam. Huisartsbezoekjes, onderzoeken in het ziekenhuis (de standaard dingen), maar daar kwam eigenlijk nooit iets uit. Tja, dan geef je het zoeken via de reguliere weg een beetje op, we gingen er dan ook maar van uit dat hij gewoon erg vatbaar was.
In december werd het ons te gortig, onze zoon werd nu wel heel vaak ziek. Dus tóch maar weer een keer naar de huisarts. Deze huisarts (weer een andere) zei vervolgens dat hij dacht dat onze zoon te licht voor zijn lengte was, en dus waarschijnlijk niet genoeg reserves had om er echt bovenop te komen. En dat hij daarom meer koolhydraten moest eten. Tja. Is dat wat je ervan maakt als je als ouder aangeeft dat je kind al een jaar lang bijna continu aan het hoesten is?
Een week na dat bezoek werd hij weer ziek (in de vakantie). Daarna leek het een paar weken goed te komen. En toen werd hij dus weer ziek.
Nu had ik al eens met het idee gespeeld om met hem bij een bioresonantietherapeut langs te gaan. Maar ik had 2 jaar geleden voor mezelf een bioresonantietherapeut geraadpleegd en daar was wel van alles uitgekomen, maar niet echt een oorzaak (ik had, net als onze zoon, ook erg vaak last van griep, zware verkoudheden, buikklachten en dergelijke). Maar ik had gehoord van een andere bioresonantietherapeut, waar mensen bijzonder tevreden over waren. Iemand die ook een ander apparaat gebruikte dan degene waar ik geweest was.
Om een lang verhaal kort te maken: deze bioresonantietherapeut vond de oorzaak, heeft onze zoon behandeld en na een week of acht werd hij gezond verklaard! Daar waar de reguliere zorg nooit een oorzaak kon vinden, had deze therapeut ‘m binnen no time! Waar het op neer komt is eigenlijk nog heel simpel ook: de eerste jaren gebruikten wij veel zuivelproducten, wat de oorzaak was van onze buikklachten. Op een bepaald moment wilden we gezonder gaan eten, dus zuivel en geraffineerde suiker gingen eruit, ……. maar kokosolie kwam erin. En dat bleek nu net de volgende boosdoener te zijn. Kokosvet kan maar zeer moeilijk door het lichaam afgebroken worden, waardoor resten overal in het lichaam achterblijven en zich aan onder andere je zwakkere organen gaan hechten. En die gaan natuurlijk minder goed functioneren. Bij onze zoon was dat onder andere op de milt. En wat doet de milt? Virussen afweren. Dat ging dus niet goed meer met die belasting van kokosvet.

En dan wordt er nog altijd lacherig gedaan over alternatieve zorgwijzen. Zo jammer. Als mensen zich niet zo zouden laten manipuleren door valse ideeën die de maatschappij (bewust!) binnengebracht worden, of niet zo snel een oordeel zouden hebben over iets wat ze nooit zelf meegemaakt hebben, dan zouden er heel wat meer mensen geholpen kunnen worden door de alternatieve soorten van zorg!


En nu?

Onze zoon lijkt inmiddels eindelijk in de gezonde staat te zijn waar hij van nature in hoort te zijn.
Maar het ziekteverzuimdrama sleept zich voort, want na een proces verbaal volgt nog van alles.
Hoe gek wil je ’t hebben?

Na het proces verbaal hebben wij de krant erbij gehaald. We wilden in de samenleving onder de aandacht brengen hoe er met mensen omgegaan wordt als regels de hoofdzaak zijn geworden, in plaats van de mens en de situatie.
Hoe regels klakkeloos toegepast worden, in plaats van te kijken naar wat en wie je voor je hebt en of de regel wel deugt.
En ook hoe sommigen in bepaalde beroepen totaal vergeten lijken te zijn dat ze met mensen te maken hebben.

Wat ik met dit – vrij lange – verhaal wil zeggen is dit:

Regels dienen de mens, niet andersom.
Iedereen, in elk beroep, zal altijd éérst moeten kijken wat de situatie precies is, voor er gehandeld gaat worden naar aanleiding van een regel. Je zal daarbij altijd moeten kijken of die regel wel van toepassing is én of die regel überhaupt wel klopt. Er zijn héél véél regels in dit land en daar zitten er genoeg bij die niet juist zijn! En wees niet bang om van een regel af te wijken als de situatie daar om vraagt. Elke situatie, elk mens is uniek. Je kunt niet uit gaan van een ‘gemiddelde’ of een ‘doorsnee’. We zijn geen lopende band producten.

Als ‘lijdend voorwerp’ moet je óók kijken of het wel juist is wat er van je gevraagd wordt! Het is niet automatisch juist, alléén omdat een zogenaamde autoriteit zegt dat het zo is!
Geef je eigen autoriteit, je zeggenschap over je eigen leven, niet zomaar uit handen!

Laten we in vredesnaam normaal met elkaar omgaan. Sámen naar oplossingen zoeken als er problemen zijn op een gelijkwaardige, open en eerlijke manier. Welk beroep je ook hebt. Met het idee van hiërarchie en van macht over anderen zijn we wel klaar, toch?

In het specifieke geval van schoolverzuim:
Er mag wel eens gekeken worden naar het schoolsysteem. Er wordt nu maar vanuit gegaan dat er iets ‘mis’ is met de leerling of dat de leerling en/of ouders iets niet goed doen, waardoor de leerling niet naar school gaat. Maar als er duizenden thuiszitters zijn en weet-ik-hoeveel spijbelaars (en hoeveel leerlingen die wel braaf naar school gaan, maar daar helemaal niet gelukkig zijn?), wordt het dan niet eens tijd om je af te vragen wat er mis is met het schoolsysteem?
Ook dat is iets wat ruime aandacht verdient in de samenleving. Er is een transformatie van het onderwijssysteem nodig. Met het juiste systeem – dat zorgt voor échte ontwikkeling, voor leren vanuit interesse in plaats van dwang, voor gemotiveerde en geïnspireerde leerlingen – heb je geen rare regels meer nodig!

 

Soms heb je van die rare situaties. Zoals deze zaak rondom het ziekteverzuim van ons kind. Vanwege eigenlijk niets, zijn wij in een raar, rommelig, onduidelijk, onjuist, onterecht en eindeloos proces terecht gekomen.
Maar daardoor zijn wij ook in aanraking gekomen met verschillende mensen en situaties binnen de systemen van onderwijs, zorg, recht en media (en de samenleving zelf mag je misschien ook wel als een systeem zien). Precies die systemen, waar nog wel het een en ander veranderd mag worden. Wie weet wat er verandert als er mensen zijn die eens een ander licht op deze systemen laten schijnen.

Ik ga er maar vanuit dat ‘deze zaak’ er daarom geweest is.

3 gedachten over “Onderwijssysteem, zorgsysteem, rechtspraak, media ………

  1. Wat een vreselijk systeem hebben wij hier in nederland wat dit betreft.
    Dit zou eigenlijk heel groot en heel breed in de media moeten komen. Vooral de functie van BOA zou aan de kaak gesteld moeten worden.
    Als ouder zijnde heb je altijd het beste voor met je kind. Daar zou nooit aan getwijfeld moeten worden

  2. Jullie “zaak”is een duidelijk voorbeeld hoe onze samenleving in veel systemen/instituties op het ogenblik functioneert met haar dogmatische regelgeving. Ik denk dat veel mensen zich daardoor onbewust niet vrij voelen en ontevreden zijn,en dat op een negatieve manier uiten(o.a.in de sociale media).Het streven van de mens is om vrij te zijn en zichzelf vorm te geven.
    Ik zie de samenleving met de Duitse filosoof Jürgen Habernas als een netwerk(en) van communicatief handelen dat erop gericht moet zijn BEGRIP tot stand te brengen.En goed gesprek is hierbij noodzakelijk dat voldoet aan de volgende voorwaarden:de inhoud moet begrijpelijk en waar zijn,en de gespreksdeelnemers moeten waarachtig en respectvol zijn.
    Regels zij nodig in een samenleving,maar dan uitgaande van het bovenstaande,zodat de mens van daaruit vanuit zichzelf normbesef ontwikkelt.Ik ben er n.l. van overtuigd dat de mens van nature samen met z’n medemens streeft naar een goed leven.
    Ik hoop dat jullie “zaak” een beetje gaat helpen voor een ommekeer in het denken.
    Gelukkig zijn er ontwikkelingen in de samenleving die het welzijn van de mens weer centraal stellen i.p.v.geld en regels.

    1. Ik ben het helemaal met je eens.

      Vanochtend had ik overigens een verrassend prettig telefonisch gesprek met degene die het onderzoek van de Raad voor de Kinderbescherming gaat doen en dus ook een gesprek met onze zoon en met ons heeft. Eindelijk iemand die echt luisterde en oplossingsgericht met mij meedacht (juist ook om ons te helpen mensen te vinden die gaan over het nalopen van procedures, of ze wel juist verlopen!!). Wat een verademing. Zo kan het dus ook.
      (Onderzoek door de Raad voor de Kinderbescherming is overigens standaard na een proces verbaal en is gericht op redenen/achtergronden van verzuim.)

      En ja, ik hoop ook dat het een beetje helpt voor de ommekeer in het denken.
      Je zou tenslotte toch denken dat de meeste mensen onze samenleving eigenlijk wel wat prettiger zouden willen zien?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *